Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunla uyguladığı sistematik aşağılama, şiddet ve cinsel işkenceyi anlatır. Pasolini, bu şok edici hikayeyi, faşizmin mekanik şiddetini, iktidarın yozlaşmasını ve tüketim toplumunun insanı nesneleştiren yapısını sert bir metaforla eleştirmek için kullanır. Oyunculuklar, özellikle otorite figürlerini canlandıran aktörler, soğuk ve duygusuz bir tavırla iktidarın kayıtsızlığını başarıyla yansıtır. Görsel olarak rahatsız edici ve kasıtlı bir şekilde soğuk olan film, seyirciyi pasif bir konumdan çıkarıp bu vahşete tanıklık etmeye ve onun üzerine düşünmeye zorlar. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu film, onun siyasi ve sanatsal manifestosu olarak görülür. İzlenmesi zor bir deneyim olsa da, 20. yüzyılın totaliter rejimlerine, gücün doğasına ve sanatın sınırlarına dair derin bir sorgulama sunar. Sinemanın gücünü ve sorumluluğunu test eden bu yapım, sadece bir korku hikayesi değil, aynı zamanda insanlık durumuna dair acımasız bir aynadır.